Boek
Nederlands

Meneer Wilder en ik

Jonathan Coe (auteur), Otto Biersma (vertaler)
Een Griekse filmcomponiste herinnert zich haar contact met filmicoon Billy Wilder, met name de opnamen op Korfoe rond zijn film Fedora (1978).
Titel
Meneer Wilder en ik
Auteur
Jonathan Coe
Vertaler
Otto Biersma
Taal
Nederlands
Oorspr. taal
Engels
Oorspr. titel
Mr. Wilder and me
Uitgever
Amsterdam: De Bezige Bij, 2021
262 p.
ISBN
9789403125015 (paperback)

Besprekingen

Tot nog eens, regisseur

Mr Wilder & Me is een fris en verraderlijk lichtvoetig verhaal over de tragiek van het ouder worden. Het vormexperiment van schrijver Jonathan Coe pakt uitstekend uit.

 

De loftrompetten schallen als in 1950 Sunset Boulevard in de bioscopen verschijnt. De film, geregisseerd door de Oostenrijkse Amerikaan Billy Wilder, vertelt het verhaal van een ster uit het tijdperk van de stomme film, die door de opkomst van de talkies uit de gratie is geraakt, maar nog steeds droomt van een glorieuze comeback.

Een kwarteeuw later is de reputatie van Wilder dusdanig verbleekt dat de regisseur, die ook The Lost Weekend en Some Like It Hot op zijn naam heeft, in Hollywood geen financiers meer kan vinden voor zijn nieuwe film. Fedora (1977) wordt uiteindelijk met Duits geld gemaakt.

Ook deze productie heeft een filmster als hoofdpersoon en handelt over het verval dat komt met het verstrijken der jaren. Maar ditmaal heeft de regisseur het in de film half onbewust, half bewust ook over zichzelf.

Jonathan Coe heeft dit gegeven als uitgangspunt genomen voor zijn coming of old age-roman Mr Wilder & Me. Het verhaal wordt verteld door de 57-jarige …Lees verder

De houdbaarheid van helden

Jonathan Coe eert zijn filmheld Billy Wilder met een meeslepend maar ietwat conventioneel verhaal.

Over de carrière van Hollywoodicoon Billy Wilder valt veel te vertellen, maar dat de Amerikaanse regisseur, die in de jaren dertig Duitsland ontvluchtte, met Some Like It Hot (1959) en The Apartment (1960) zijn creatieve hoogtepunt kende, valt moeilijk te ontkennen, al kan er gediscussieerd worden over hoe steil het nadien bergaf ging.

Hetzelfde kan intussen gezegd worden van Jonathan Coe. Hoewel sommigen in zijn huidige werk een tweede creatieve golf ontwaren, valt stilaan te vrezen dat de 59-jarige Brit de glorieperiode van Het moordend testament (1994), Het huis van de slaap (1997) en De Rotters Club (2001) niet meer zal evenaren. Zeker, Klein Engeland (2018) en zijn nieuwste roman zijn boeiendere boeken dan pakweg De afschuwelijke eenzaamheid van Maxwell Sim (2010) of Expo 58 (2013) maar met zijn Brexitroman bewees Coe in de eerste plaats dat hij de huidige politieke situatie niet meer tackelt met hetzelfde speelse venijn waarmee hij destijds de Thatcher-jaren vro…Lees verder

Coming of old age

Mr Wilder & Me is een fris en verraderlijk lichtvoetig verhaal over de tragiek van het ouder worden. Het vormexperiment van schrijver Jonathan Coe pakt uitstekend uit.

 

De loftrompetten schallen als Sunset Boulevard in 1950 in de bioscopen verschijnt. De film, geregisseerd door de Oostenrijks-Amerikaanse Billy Wilder, vertelt het verhaal van een ster uit het tijdperk van de stomme film die door de opkomst van de talkies uit de gratie is geraakt, maar nog steeds droomt van een glorieuze comeback. Sunset Boulevard wordt opgenomen in de canon van het beste wat Hollywood heeft geproduceerd.

Een kwarteeuw later is Wilders reputatie dusdanig verbleekt dat de regisseur, die ook The Lost Weekend en Some Like It Hot op zijn naam heeft, in Hollywood geen financiers meer kan vinden voor zijn nieuwe film. Fedora (1977) wordt uiteindelijk met Duits geld gemaakt.

Ook deze productie heeft een filmster als hoofdpersoon en gaat over het verval dat komt met het verstrijken der jaren. Maar de thematiek heeft niet alleen betrekking op de voormalige diva uit de titel. Half bewust, half onbewust heeft de regisseur het in deze film over zichzelf.

Jo…Lees verder

BOEKENBAL De stinkkaas van Proust

BOEKENBAL

In de Oscarwinnende komedie ‘The Apartment’ (1960) giet New Yorker Jack Lemmon de spaghetti af met een tennisracket, hij stapt de eetkamer binnen waar Shirley MacLaine op hem zit te wachten, en verkondigt met geveinsde nonchalance: ‘Ya know, I used to live like Robinson Crusoe. I mean shipwrecked among eight million people. And then one day I saw a footprint in the sand and there you were.’ Het is mede dankzij zulke gedenkwaardige speelsheid dat Billy Wilder als één van de allerbelangrijkste Amerikaanse filmregisseurs geldt. Jonathan Coe brengt nu het icoon Wilder met succes van doek naar boek. Na de solide maar weinig opzienbarende titels ‘Expo 58’ en ‘Klein Engeland’, heeft de Brit zijn onstuitbare vertelkracht van ‘De Rotters Club’ en het ondergewaardeerde ‘Het huis van de slaap’ teruggevonden. Coe in topvorm hoort bij het selecte clubje schrijvers (denk aan David Mitchell en Ian McEwan) die in …Lees verder

Geslaagde mengeling van sleutel-, kunstenaars- en ontwikkelingsroman van de bekende Engelse auteur (‘Klein Engeland’). Calista, een Griekse filmcomponiste kijkt als 57-jarige terug op haar twintigjarige contact met filmicoon Billy Wilder en zijn scenarioschrijver I.A.L. Diamond. Tijdens een rugzaktoer door Californië leert ze Wilder kennen tijdens een toevallig diner. Als deze laatste zijn film Fedora (1978) op Korfoe opneemt, wordt ze als vertaalster Grieks uitgenodigd en mag ook mee naar München en Parijs. Het onderwerp, een filmproducent probeert een oude filmdiva te strikken, spiegelt het hoofdthema van ouder worden en niet (meer) populair zijn, in het geval van Wilder door de opkomst van New Hollywood (Jaws van Spielberg), bij Calista door een dreigend leeg-nest-syndroom. Naast de in hun contact organisch ingevoegde wetenswaardigheden over Wilders leven en filmstijl (gebaseerd op zijn voorbeeld Ernst Lubitsch) maakt het experimentele middenstuk in script-stijl – Wilders antwoord …Lees verder

Over Jonathan Coe

CC BY 2.0 - Foto van/door Taken by Flickr user Walnut Whippet at the 2006 Humber Mouth Festival

Jonathan Coe (Bromsgrove, 19 augustus 1961) is een Engels schrijver.

Leven en werk

Coe studeerde Engelse literatuur aan het Trinity College te Cambridge en promoveerde aan de Universiteit van Warwick, waar hij tevens gedoceerd heeft. Aanvankelijk had hij ambities in de popmuziek, maar vanaf 1987 richt hij zich naast zijn doceren voornamelijk op het schrijven van satirische romans. Vaak verweeft hij politieke thema’s in zijn werk, bijvoorbeeld in What a Carve Up! (1994, Nederlands: Het moordend testament), waarin hij het politieke klimaat onder Margaret Thatcher op de hak neemt. Verder blijft ook zijn liefde voor de muziek voortdurend als rode draad aanwezig. Hij toont zich een liefhebber van progressieve rock en zijn boek The Rotters' Club (2001) is bijvoorbeeld genoemd naar een album van Hatfield and the North.

The Rotters' Club en What a Carve Up! werden bewerkt voor de BBC en T…Lees verder op Wikipedia